[เถรี]

อย่างที่กระผม/อาตมภาพบอกพวกเราว่า ถ้าตั้งใจปฏิบัติใน ศีล สมาธิ ปัญญา จะเป็นการสะเดาะเคราะห์ที่ตรงที่สุด เพราะว่าบุญใหญ่จากการรักษาศีล เจริญภาวนา ใช้ปัญญาพิจารณาธรรม เป็นบุญใหญ่จนสามารถที่จะหนีห่างกรรมเก่าของเราไปได้ชั่วคราว

แต่คนส่วนใหญ่ก็มักจะทิ้งของยากไปทำของง่าย ของยากทำแล้วเดี๋ยวจะดีเกินไป ชีวิตไม่มีรสชาติ ก็หันไปสะเดาะเคราะห์ ต่อชะตา ต่อลายมือ เปลี่ยนชื่อ สารพัด ถ้าทำแล้วดีก็คงดีหมดโลกแล้ว..! แต่เรามักจะไม่คิดตรงนั้น เพราะว่าสิ่งดี ๆ มักจะยาก ก็เลยหันไปมักง่าย..!

ยังดีใจว่าเราท่านทั้งหลายที่มาบวชเนกขัมมะปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติอยู่ที่นี่ อย่างน้อย ๆ ทุกท่านก็ตั้งใจมาสร้างบุญสร้างกุศล แม้ว่าจะได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยบ้าง ได้ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วยบ้าง แต่อย่างน้อยก็อยู่ในเขตของความดีงาม เพียงแต่ว่าถ้าตั้งใจจะเอาดีกว่านี้ ก็ต้องทุ่มเทให้มากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นแล้วสิ่งที่ท่านทั้งหลายทำ ก็ "แค่พอเป็นกระสายยา" ก็คือไม่สามารถที่จะรักษาโรคได้อย่างจริงจัง ดังนั้น..ถ้าหากว่าคิดจะปฏิบัติให้ก้าวหน้า ก็ต้องทุ่มเทจริงจัง

ถ้าถามว่า "จริงจังขนาดไหน ?" ถ้าใช้อย่างหลวงปู่หลวงพ่อสายวัดป่า ก็คือ "เอาชีวิตเข้าแลก" เราสมาทานกรรมฐานว่า "มอบกายถวายชีวิต" แต่ถ้าลำบากนิดก็ท้อ ลำบากหน่อยก็ถอย ก็ไม่น่าจะใช่มอบกายถวายชีวิตกับพระพุทธเจ้า หากแต่ไปมอบกายถวายชีวิตให้กับกิเลส ต้องบอกว่า "ผิดที่ผิดทาง ผิดฝาผิดตัว" โอกาสที่จะได้ดีก็คงจะยาก..!

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันศุกร์ที่ ๒ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)