[เถรี]

พวกเราควรที่จะภูมิใจในความเป็นผู้แปลกแยกในสังคม ใครเขาจะ "บูลลี่" ก็ช่างหัวมัน..! กระผม/อาตมภาพโดนมาตั้งแต่เด็ก จะปฏิบัติธรรมไปถึงไหน "นั่งสมาธิมาก ๆ เดี๋ยวบ้านะมึง..!" ไม่ใช่แต่เพื่อนฝูง แม้แต่ครูบาอาจารย์หรือคนในครอบครัวก็พูดแบบนี้เหมือนกัน

แต่กระผม/อาตมภาพรู้ดีว่าตัวเองทำอะไร ทำแล้วได้อะไร จึงไม่สนใจคำทั้งหลายเหล่านั้น แม้ว่าแรก ๆ ยังวางไม่ได้ จะเครียดบ้าง ปล่อยมัน..มีปากให้มันพูดไป เราก็ตั้งหน้าตั้งตาทำของเราไป ปัจจุบันนี้เป็นที่ภูมิใจอยู่อย่างหนึ่งว่า จากบุคคลที่กระจัดกระจายทั้งบ้าน เพราะว่าโยมแม่มีลูก ๑๓ คน ตายไปตั้งแต่เด็กคนหนึ่ง ที่เหลือเลี้ยงรอดมาทุกคน แต่มาสูญพันธุ์ตรงช่วงกระผม/อาตมภาพนี่แหละ ไม่ได้แต่งงาน แล้วไอ้บรรดาน้อง ๆ ก็ "รอหลวงพี่แต่งก่อน" มึงรอไปเถอะ ๔๐ ปีผ่านไปแล้ว..!

ในเมื่ออยู่ในลักษณะแบบนี้ จึงต้องต่อสู้ฟันฝ่าหนักมาก แต่พอมาถึงปัจจุบันแล้ว พี่น้องทุกคนเข้าวัด จากที่หลายต่อหลายคนว่ากล่าวเสีย ๆ หาย ๆ อย่างเช่นพระน้องชาย ก็คือพระครูธรรมธรแสงชัย กนฺตสีโล กระผม/อาตมภาพกับน้องชายนอนห้องเดียวกัน ตัวเองฝึกกสิณ ก็จะติดดวงกสิณไว้รอบห้อง แม้กระทั่งเพดานมุ้ง พูดง่าย ๆ ว่าพลิกไปทางไหนต้องเห็น

ส่วนน้องชายเขาไม่เอาด้านนี้ เขาไปฝึกเพาะกาย บอดี้บิวดิ้ง สมัยนั้นอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ดังระเบิดเถิดเทิง ครองตำแหน่งมิสเตอร์ยูนิเวิร์ส ๓ ปีซ้อน หลังจากที่บวชมาหลายปี พระน้องชายก็ปรารภว่า "ถ้าผมทำอย่างหลวงพี่ผมก็สบายไปแล้ว" กระผม/อาตมภาพก็เลยตอบกลับไปว่า "ก็ตอนนั้นมึงว่ากูบ้าไม่ใช่หรือ ?"

สิ่งที่พวกเราทั้งหลายทำกัน เป็นการฝืนกระแสโลก ขณะที่คนอื่นเขาลอยตามน้ำไป สบาย ๆ เราไปทวนน้ำอยู่คนเดียว ก็ต้องโดน เขาก็ต้องว่าเราบ้า..! แต่เราควรที่จะรู้ว่า ถ้าเราทวนขึ้นไปถึงต้นน้ำแล้วจบ ขณะที่คนอื่นลอยตามน้ำ ออกทะเล ออกมหาสมุทร ไม่รู้วนกี่รอบโลก ไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียที..!

การที่ท่านทั้งหลายมาปฏิบัติธรรมในช่วงปีใหม่ ก็ถือว่าเป็นการสร้างกุศลใส่ตัว คนมีบุญมาก เหมือนคนมีเงินมาก ทำอะไรก็จะสะดวกคล่องตัวกว่าคนอื่น แต่ต้องทำให้ต่อเนื่องตามกัน อย่าไปทำ ๆ ทิ้ง ๆ เพราะว่าถ้าบุญขาดช่วงลง กรรมมาสนอง ชีวิตเราก็เยินอีกตามเคย..!

ในเรื่องของวิมังสา คือการไตร่ตรอง ทบทวนอยู่เสมอ ๆ จึงเป็นเรื่องที่นักปฏิบัติธรรมจะขาดไม่ได้ จะต้องอยู่ในลักษณะของการไตร่ตรองว่าเราทำอะไร ? เพื่ออะไร ? ตอนนี้ยังตรงเป้าหมายหรือไม่ ? ห่างจากจุดมุ่งหมายใกล้ไกลเท่าไร ? ต้องใช้ความเพียรพยายามอย่างไร ? แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตา "วิริยะ" พากเพียรทำต่อไป เบื่อไม่ได้ หน่ายไม่ได้ ยอมเหนื่อยเพื่อจบ ถ้าหากว่าไม่ยอมเหนื่อยแล้วไม่จบ จึงต้องเหนื่อยยากกันต่อไปไม่รู้จบ..! ฟังแล้วงง ๆ นะ

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพฤหัสบดีที่ ๑ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)