เมื่อไปถึงวัดองสิตตอน ๙ โมงครึ่ง ปรากฏว่าหลวงพ่อสุดใจกำลังทำหน้าที่พระอุปัชฌาย์ บวชสามเณรทั้งหมด ๘ รูป แจ้งว่าเป็นสามเณรหน้าไฟ เนื่องเพราะว่าลูกศิษย์เสียชีวิตลง แล้วสั่งญาติทางบ้านให้นำมาเผาที่วัดองสิตแห่งนี้ ท่านจึงต้องบวชเณรหน้าไฟให้กับเขาด้วย เป็นการทำหน้าที่พระอุปัชฌาย์เป็นอย่างดี
เมื่อสอบถามสารทุกข์สุกดิบ และสนทนากันจนหายคิดถึงแล้ว กระผม/อาตมภาพก็เดินทางย้อนกลับมา แวะฉันภัตตาหารเพลด้วยอาหารกล่องจากร้านสะดวกซื้อ ที่บริเวณร้านก่อนจะถึงปากทางเข้าเขื่อนศรีนครินทร์ แล้วก็วิ่งต่อมาวิ่งทางด่วนพิเศษสายเอ็ม ๘๑ ขนาดนั้นก็ยังมาถึงหอประชุมวัดพระปฐมเจดีย์ ราชวรมหาวิหาร อย่างชนิดหวุดหวิด คือมาถึงก่อนเวลาแค่ ๑๒ นาทีเท่านั้น แต่ก็ยังดีกว่าหลายท่าน ที่มาถึงหลังจากเปิดประชุมไปแล้ว..!
ในระหว่างการประชุมวาระต่าง ๆ ก็ว่ากันไปตามที่ได้กำหนดเอาไว้ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นในเรื่องของกำหนดการต่าง ๆ ที่คณะสงฆ์ภาค ๑๔ ระดับบนจะต้องทำ ไม่ว่าจะเป็นการอบรมบาลีก่อนสอบ การอบรมเจ้าอาวาสใหม่ การอบรมพระวิปัสสนาจารย์ประจำคณะสงฆ์ภาค ๑๔ ตลอดจนกระทั่งการอบรมพระอุปัชฌาย์ประจำปี ๒๕๖๙ ซึ่งจะต้องกำหนดเวลาไม่ให้ไปชนกับงานหลัก ๆ อย่างเช่นว่า การสอบบาลีสนามหลวงทั้งสองรอบ เป็นต้น
ในระหว่างที่กำลังตกลงกันอยู่นั้น กระผม/อาตมภาพเห็นหลวงปู่ป่วน - ท่านเจ้าคุณพระสุพรรณวัชราจารย์ (ป่วน ณฏฺฐโสภโณ) เจ้าอาวาสวัดบรรหารแจ่มใส รองเจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี ท่านมาเดินอยู่ทางด้านหลัง เห็นว่าเป็นโอกาสเหมาะ เนื่องเพราะว่าอยู่ในช่วงแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการศึกษา ของบรรดารองเจ้าคณะจังหวัดต่าง ๆ จึงนำเงินจำนวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท ที่หลวงปู่ท่านขอเอาไว้วันก่อน ในพิธีเปิดการตรวจข้อสอบนักธรรมชั้นตรีสนามหลวง ที่วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร
หลวงปู่ท่านบอกว่า "โรงพยาบาลด่านช้างนั้นน่าอนาถมาก เนื่องเพราะว่าไม่มีห้องสำหรับพระสงฆ์อาพาธ เมื่อพระป่วยขึ้นมาก็ต้องพักปะปนอยู่กับญาติโยม แล้วพระป่วยต้องฉันอาหารเย็นเพื่อที่จะได้ฉันยา แต่ญาติโยมที่เห็นไม่เข้าใจว่า เรื่องนี้แม้แต่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็อนุญาตให้ ก็คือพระสงฆ์ที่เจ็บไข้ได้ป่วย สามารถที่จะฉันอาหารหลังเวลาวิกาลได้
แม้กระทั่งพระที่ดูแลภิกษุไข้ก็อนุญาตให้ฉันได้ด้วย แต่โยมเมื่อไม่เข้าใจ เห็นแล้วก็ตั้งข้อรังเกียจ โดยเฉพาะหลายท่านก็ไม่มีญาติพี่น้องที่เป็นผู้ชายไปคอยดูแล ต้องให้ญาติที่เป็นผู้หญิงไปดูแล ก็ยิ่งโดนเขาตำหนิหนักข้อเข้าไปอีก..!
__________________
........................
เกิดมาทั้งที เอาดีให้ได้ ตายไปทั้งที ฝากดีเอาไว้ อยู่ให้เขาเกรงใจ ไปให้เขาคิดถึง
จะเช มัตตา สุขังธีโร ปัญญาชน พึงสละสุขส่วนตน เพื่อสุขยิ่งใหญ่ของส่วนรวม
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย สุธรรม : 30-12-2025 เมื่อ 01:05
|