[สุธรรม]

เกษียณเมื่อไรยังหากินทางนักร้องได้

รถของเราวิ่งผ่านผืนป่าที่มีไม้สนเป็นส่วนใหญ่ ท่านอาจารย์ ดร.พิเชฐคงจะเหงาปาก เมื่อเห็นมัคคุเทศก์รูปหล่อไม่ได้บรรยาย จึงขอไมโครโฟนมาใช้งานแทน พวกเราที่เห็นก็รู้ท่า ต่างพากันขอเพลงอุตลุด จนกระทั่งท่านอาจารย์ต้องใช้อำนาจเผด็จการ ประมาณว่า “ตามใจผู้จัด ขัดใจผู้ฟัง” ขึ้นเพลงหากินประจำตัวมาก่อนเลย...

“บ้าน...พี่อยู่สุโขทัย เพราะบ้านพี่ไฟไหม้ ขอลามาไกลทิ้งถิ่น ดั่งคนจรขาดที่นอนที่อยู่ที่กิน เปรียบเหมือนเป็นเช่นนกขมิ้น ยุพินจงโปรดเห็นใจ...

พี่...เสี่ยงโชคด้วยน้ำตา เหมือนคนไม่มีค่า ทุกวันเวลาร้องไห้ พี่คนจนสู้อดทนเที่ยวเร่ร่อนไป เดินหางานไกลใกล้ จงเห็นใจคนอกตรม...

จาก...ดวงใจคนไร้รังนอน ขอทรามวัยใจอ่อน อุ้มชูให้อยู่สุขสม ปลอบใจยามเศร้า ยามหนาวให้มีผ้าห่ม อย่าทิ้งให้ “เชฐ” ขื่นขม ระทมเหมือนสุโขทัย...ฯลฯ”